Zo, met het einde van de verhuizing is er ook een definitief einde gekomen aan onze Franse periode, wat weer tot gevolg heeft dat deze weblog niet meer verder bijgewerkt zal worden. Maar niet getreurd, zoals ik al eerder aankondigde ga ik verder op mijn speciaal hiervoor ontworpen Delftse weblog. Tenslotte is er in Delft ook genoeg te beleven. Montpellier is echt niet de enige stad waar het leuk wonen is! Ik ga mij op z’n minst een jaar uitleven om Delft te promoten bij mijn lezers. Het nieuwste motto van de gemeente schijnt "Delft Kennisstad" te zijn en kennissen heb ik genoeg in weblogland, die dan weer mooi kennis kunnen maken met Delft. Kortom, volg mij naar de andere weblog.

Daar is overigens een wachtwoord voor nodig, dat kan via het mailformulier (linker kolom) worden aangevraagd.

En excuses voor vlag en wapen van Delft, want die verdienen geen van beide een schoonheidsprijs…..

vlag

wapen

Zojuist zijn de lege verhuisdozen opgehaald. Eigenlijk zou dat vorige week vrijdag al gebeurd zijn, maar ergens in de uitvoering is er iets misgelopen en zat ik dus de hele vrijdag voor Jan Doedel te wachten. Vandaag was de buitendienstmedewerker toch in Delfgauw en zou even langsrijden. Het viel hem zwaar tegen! Niet gewend om te sjouwen en 60 dozen in allerlei soorten en maten in zijn auto te proppen keek hij lang niet vrolijk toen hij weer wegreed. Maar ik zwaaide hem blij en opgelucht uit: het huis is wéér wat leger!
Hier wat plaatjes van de verhuisdag en het dozen- en vuilniszakkenslachtveld.

Gisteravond was het voor de 11e keer Lichtjesavond in Delft: hetbegin van de kersttijd. Om 19 uur wordt de verlichting in de kerstboomop de Markt ontstoken en overal in de binnenstad is muziek, er lopenstraatartiesten rond en er staan kramen met lekkere dingen zoalsglühwein en warme chocolademelk. Uiteraard wordt de nodige kerstjunkverkocht, maar er staat ook de langste eettafel van Nederland (erg koudom buiten te eten!) en de twee grote kerken zijn geopend voor publieknet als het Vermeer Centrum. Het meisje met de zwavelstokjes liep ook rond, maar wij hebben haar niet gezien.
Zoalsgebruikelijk is het lekker druk. De binnenstad is met de auto nuhelemaal niet bereikbaar, maar fietsenstallingen zijn op deze avondgratis net als het openbaar vervoer.
Het was bitter, bitter koud (omW.G. van der Hulst maar eens te citeren) dus toen de lichtjes in dekerstboom met behulp van fakkels waren aangestoken had ik al versteendevoeten en handen.

Een bezoek aan de Oude Kerk, waar een allerschattigst kinderkoorzong en daarbij een totaal ongecoördineerd dansje maakte, bracht geenverbetering in deze situatie. Een snelle wandeling langs het kleinstemuseum van Nederland Voor de Kunst, een oude telefooncel die geplaatst is op de OudeDelft waar altijd wel iets kunstigs in te zien is, voerde ons langstwee levende schemerlampen die sterretjes uitdeelden.

Desondanks zette de verijzing zich voort en wij besloten weer naarhuis te gaan onderweg nog genietend van de sfeer langs de grachten.

De foto’s zijn niet helemaal geweldig, maar het gaat om een globaleindruk. Het is natuurlijk altijd het beste om zoiets zelf mee te maken!

Aangezien Frankrijk niet gehinderd wordt door Sinterklaas, verschijnt daar half november de kerstboom al op de Place de la Comédie. Andere jaren was dat gewoon een echte boom, maar dit jaar heeft men gekozen voor een bijzonder kunstige kunstboom. Bij de opbouw had ik er nog niet veel vertrouwen in, maar het eindresultaat vind ik toch wel speciaal! Klik op de foto’s voor de grotere versie.

Zijn jullie alweer gewend??
Nou, wij misschien nog niet helemaal, maar Ouranos gedroeg zich vanaf de allereerste minuut alsof hij niet drie jaar in den vreemde had vertoefd. En zijn lievelingsplekje in de keuken was hij óók nog niet vergeten.

Oh ja, en deze maand zitten we nog een beetje tussen Frankrijk en Nederland in, maar vanaf januari is het Delft wat de klok slaat, ook wat betreft webloggen!

Vandaag is de 5e verjaardag van prinses Amalia. Wij waren het bijna vergeten, maar gelukkig zagen wij op tijd een foto van het prinsesje in de krant staan. Snel een mailtje naar onze Oranjevrienden gestuurd met de uitnodiging om de verjaardag bij ons te komen vieren onder het genot van een kopje thee en een appeltaartje (gratis vanwege de opening van een nieuwe Albert Hein vestiging). Nou, E&E wisten niet hoe snel zij naar Delft moesten komen! Een kort familiebezoekje daaraan voorafgaand leverde een prachtige hoe-moet-ik-het-noemen op:

Aan de achterzijde stonden naam en adres vermeld zodat E&E in ieder geval weer veilig thuis zouden komen in geval van verdwalen.

Op deze foto niet zichtbaar, maar door E en mij duidelijk gesignaleerd: de Oranjebenen van Amalia komen uit exact hetzelfde vormpje als de benen van Beatrix.

Vandaag is Chris jarig (van harte gefeliciteerd Chris!) en wij hebben een klein cadeautje voor hem, zie hier. Het is een beginnetje en eigenlijk ook wel een sigaar uit eigen doos, maar misschien vind je het toch leuk genoeg om voort te zetten. En zo niet: een cadeau kan je altijd weer weggooien zodra de gulle gevers hun hielen hebben gelicht!

het weblogstokje

Wij lezen regelmatig met plezier de columns van Sylvia Witteman. Dus toen Ouranos zonet om duistere redenen (hij heeft nu immers vrije opgang) de bank weer eens flink onder poten nam moest ik aan de kunstof kattennagelhoesjes denken die zij in dit stukje beschrijft. Dus maar eens gegoogled op "soft claws" en waarachtig: bovenaan de lijst stond een commerciële site die die dingen online aan de man brengt. In wel zeventien verschillende kleuren! Een basispakket, zo belooft de site, bestaat uit 40 nagelhoesjes, twee tubes lijm, aanbrenghulpjes en "easy to follow instructions". Vooral dat laatste maakte me nieuwsgierig. Gelukkig stonden die instructions ook op de site, voorzien van duidelijke foto’s. Nu vraag ik me af hoe representatief de daarop dienstdoende modelkat is! Bij de laatste aanwijzing moest ik dan ook erg lachen: "Observe cat for five minutes before release." Ik stel me voor dat in de meeste gevallen vijf seconden al een uitdaging zal zijn. Zeker toen ik verderop las: "Very large-boned and large-breed cats wear large. Maine Coons, for example, are very large cats and generally wear large."

Zoals hij onlangs zelf nog uitlegde voelt Ouranos zich ‘s nachts gedreven om aan deurknoppen te hangen met als oogmerk te knuffelen en/of fysiek te communiceren dat er brokjes geserveerd dienen te worden. Lezers van het eerste uur herinneren zich hoe wij uitendelijk zelfs een waterlinie aanlegden om onze nachtrust veilig te stellen.

Drie jaar deurknophangen (waarbij Ouranos bovendien met z’n vrije klauw de lichtschakelaar probeerde om te zetten, die door een begenadigde Franse architect búiten onze slaapkamer was geplaatst) heeft diepe sporen achtergelaten. Ook naast de balkondeur zijn dergelijke sporen van Oranos’ indringende "doe eens open"-verzoek duidelijk zichtbaar:

Zó duidelijk dat opnieuw moet worden behangen om te voorkomen dat bij het teruggeven van de sleutels de onafhankelijke expert schade vaststelt, die de huisbaas dan op onze kosten mag gaan laten repareren…

Mijn laatste paar dagen hier houd ik mij daarom onledig met het wegwerken van alle graffiti die Ouranos her en der met zijn klauwen op de muren heeft aangebracht. Griffiti dus eigenlijk, want la griffe = de klauw. Gelukkig kon ik de krassen die hij op ooghoogte achter zijn favoriete rijtje boeken had gemaakt met een Prittstift maskeren, zodat mijn plan om alleen de onderste helft van de muren opnieuw te behangen uitvoerbaar werd. Bij de Castorama heb ik een paar rollen goedkoop-en-toch-niet-lelijk vinylbehang met een breedte van 106 cm op de kop getikt. Samen met een sierstrip van 13,5 cm en de tegelplint geeft dat ruim 125 cm — net boven de rek- en reikhoogte van ons geliefde huisdier.

De uitdaging: zonder hulp ruim 5 meter behang netjes recht en zonder kreukels of luchtbellen aanbrengen. Dat kan, mits je een strijkplank hebt en… een verlengsnoer. Die laatste technische innovatie kwam pas tegen het einde — ik was het zat om steeds maar stukjes van 50 cm te kunnen doen omdat ik tijdens het insmeren van de muur de rol moest vasthouden.

Het plakken van de sierstrip viel tegen omdat de randjes al snel gingen wijken. Ook hier bracht uiteindelijk de Prittstift uitkomst.

En toen had ik natuurlijk net te weinig sierstrip…! En de Castorama is zonder auto op z’n zachtst gezegd moeilijk bereikbaar. Gelukkig had ik nog een flink stuk van het allerállergoedkoopste behang waarvan ik een rol had gekocht om als lijmtafel dienst te doen. Gestreept wit-geel, maar gelukkig sprekend het geel van de deurposten.

Ik vind het al met al best mooi geworden. En al is het dan voor de volgende bewoners, ik heb er in elk geval arbeidsvreugde aan beleefd. Met veel dank aan Ouranos natuurlijk, zonder wiens nijvere nagels dit alles nooit had plaatsgevonden!

P.S. Het moge duidelijk zijn dat ik inmiddels de woonkamer als zit- en slaapvertrek heb ingericht. Niet omdat ik dat gezelliger vind, maar om de pootafdrukken in het tapijt (van het bed, niet van Ouranos) te kunnen wegwerken. Een nederig klusje dat ik met een oude tandenborstel doe.

Vandaag een heerlijk broodje filet américain gegeten en ik zag dat de oliebollenkraam ook al weer bij de Oude Kerk staat.
Ik ben nog even aan het acclimatiseren!